gedichten Toon Hermans

Wat zit ik hier op deze stoel 
en achter de gordijnen, 
ik wil wel werken maar ik mag 
op deze magnifieke dag 
De zon toch niet voor noppes laten schijnen.




ik zoek al dagenlang
het rood
voor deze roos
maar het rood
dat Hij gebruikte
heb ik niet
in mijn doos


de bomen
komen uit de grond
en uit hun stam
de twijgen
en ied'reen vindt het
heel gewoon
dat zij weer bladeren krijgen
we zien ze vallen
naar de grond
en dan opnieuw weer groeien
zo heeft de aarde ons geleerd
dat al wat sterft
zal bloeien



Ome Arie was ongeveer tachtig,
ome Willem was ook net zo iets
Ze vonden het leven nog prachtig,
ze zaten nog recht op de fiets.
Ze zagen elkaar alle dagen
in het dorp, in het kleine café.
Ze hielden van sarren en plagen
als ze samen biljartten, die twee. 


  

carlooke